Selecteer een pagina

Als (volle) tiener had ik aan de lopende band blaasontstekingen. Reden voor nader onderzoek, maar de uroloog kon niks vinden. Na afloop van het onderzoek, terwijl ik nog op mijn rug lag, zonder slip, klopt Meneer De Dokter op mijn deels blote buik: “Daar mag ook wel wat vanaf hè? Is natuurlijk niet goed voor je.”

Nou, daar lig je dan. Kwetsbaar. Halfnaakt. Tienermeisje dat al een zeer negatief zelfbeeld heeft. Oudere arts. Jonge coassistent ernaast. Ik kon wel door de grond gaan. Pas jaren later kwam het besef hoe ver die man zijn boekje te buiten ging.

Ben uiteindelijk door een holistische studie tot de conclusie gekomen dat mijn blaas- en nierproblemen door onderdrukte boosheid kwamen. En dus niet direct door mijn gewicht. Sterker nog, die onderdrukte boosheid zorgde al heel vroeg voor een eetbuistoornis. Maar daar heeft sinds mijn zesde jaar geen enkele arts of diëtist aandacht aan besteed. Mijn overgewicht kwam door mijn gebrek aan discipline. Ik moest gewoon minder eten. Yeah, right.

Pas 3 jaar geleden ben ik op eigen initiatief via de huisarts op een pad gekomen van hulpverleners die niet oordelen op gewicht en alleen de klacht aanpakken (in mijn geval de eetbuistoornis). Sindsdien ben ik een stuk weerbaarder als er iemand een negatieve opmerking over mijn gewicht maakt