Selecteer een pagina

Dik Bij De Dokter

alle verhalen verzameld

Risicovolle procedure uitvoeren zonder overtuigende aanleiding

Anderhalf jaar geleden belandde ik op de eerste harthulp. Meteen werd er gezegd dat ik waarschijnlijk een hartinfarct had gehad gezien mijn gewicht en vroegen ze hoe ik het zo ver had laten komen. Tijdens de week in het ziekenhuis werd er 10 kg vocht uit me gepompt. Diverse onderzoeken wezen niks uit en dus werd er, als noodgreep, een hartkatheterisatie gedaan. Een procedure met risico’s, maar de artsen waren ervan overtuigd dat mijn aderen verstopt zouden zitten gezien mijn gewicht. Mijn aderen bleken brandschoon. Daarna wilden ze een MRI doen van mijn hart, maar dat was (dachten ze) onmogelijk omdat ik niet in de scanner zou passen. Ik paste prima in de scanner en ook uit dat onderzoek kwam niks naar voren. Dus werd ik naar huis gestuurd met een zak medicijnen en het advies voor een maagverkleinende operatie.

Zo’n jaar later bleek uit genetisch onderzoek dat ik twee aangeboren hartziektes heb die dit alles verklaren. Maar elke keer dat ik naar de cardioloog ga, krijg ik nog steeds als eerste opmerkingen over mijn gewicht, terwijl ik nagenoeg elke dag sport en gewoon gezond en matig eet (maar dat wordt niet geloofd).

Te kleine MRI-scanner voor been

Na een val van de fiets bleef ik last hebben van mijn knie. Ik kreeg een doorverwijzing voor de orthopedie. Toen ik een afspraak maakte, gaf ik op voorhand al aan dat ik overgewicht heb, maar daar niks over wilde horen, want ik kwam voor knieklachten na een val. Uiteraard is al dat gewicht niet goed voor je knie, maar dat hoef ik niet extra te horen.

De orthopeed was zeer vriendelijk en begon niet over mijn gewicht. Maar er moest een MRI gemaakt worden en bij die afspraak bleek dat ze geen rekening hadden gehouden met mijn omvang, want mijn been paste niet in de speciale been-MRI. Dat vond het röntgenpersoneel heel vervelend, want dat was lastig enz., en uiteindelijk moest ik weer naar huis zonder MRI. Een week later moest ik dan door de gewone MRI en wilden ze een knie-steun eromheen zetten … die niet paste, uiteraard. Ik moest er dan maar gewoon in en hopen dat ’t lukte, want de opnames zouden wel niet zo goed worden. Uiteindelijk was de MRI wel ok en konden ze zien dat er vocht in de knie zat na een scheurtje. Maar ik voelde me de hele tijd heel erg opgelaten en vol schaamte.

“De baby krijgt wel genoeg binnen, zo te zien”

Zwanger van mijn 1e kind ging ik met 12 weken naar de verloskundige in het ziekenhuis. Vanwege medicijngebruik moest ik onder begeleiding van de gynaecoloog staan. Kotsmisselijk, duizelig en onzeker ging ik naar de afspraak. Ik hoopte op fijn advies van de verloskundige in het ziekenhuis, maar het werd een grote teleurstelling.

Ik zat nauwelijks op de stoel toen ze mij vroeg waarom ik mijn medicijnen nog gebruikte en niet wat anders was gaan gebruiken. Vervolgens vroeg ze of ik niet beter eerst wat had kunnen afvallen en deed ze lacherig over mijn vragen over mijn extreme misselijkheid en duizeligheid. “Dat hoort erbij en de baby krijgt wel genoeg binnen zo te zien.” Ik moest maar een biscuitje eten …

De echo via de buik was vervolgens zeer pijnlijk en ze ging extra hard duwen om het te kunnen zien. Niet heel tof als je net zwanger bent.

Bij 15 weken was mijn bloeddruk een klein beetje verhoogd en moest ik maar bloeddrukverlagers gaan slikken, want ik was zo dik en mijn bloeddruk zou tijdens de zwangerschap stijgen, wat niet goed was voor de baby. Achteraf gezien heb ik tot aan de geboorte met een veel te lage bloeddruk rondgelopen. Nou ja, lopen … op bed liggen, want ik kon niet staan, zo duizelig was ik. En nog steeds extreem misselijk.

Bij elke controle kreeg ik te horen dat ik me niet moest aanstellen en dat ik meer moest doen aan mijn conditie, want ik moest ook nog bevallen, hoor! Alsof ik dat niet wist of wilde, maar door de combinatie van bloeddrukverlagers en niet kunnen eten, kon ik dat niet. Maar de verloskundige, verpleging en gynaecoloog namen ’t niet serieus.

Niet de ervaring die je wilt hebben als je voor het eerst zwanger bent en van vriendinnen hoort hoe zij ’t ervaren bij een gewone verloskundigenpraktijk. Dat had ik ook zo graag ervaren …

Uitstel van doktersbezoek door negatieve ervaringen

Door allerlei negatieve ervaringen stel ik een bezoek aan de huisarts of het ziekenhuis uit tot het echt niet meer kan. Dat leverde me begin dit jaar een zware bloedvergiftiging op die ik bijna niet heb overleefd. Aanleiding was een koperspiraal die al lang verwijderd had moeten worden, maar dat durfde ik niet. Uiteindelijk ontstond er een abces rond de eileiders. Het is nu augustus en mijn lichaam is nog niet hersteld.

“Gij moet zwijgen en luisteren naar mij!”

Een aantal jaren geleden moest ik een uitgebreid hartonderzoek laten doen. Mijn cholesterol, aders en alles erop en eraan waren eigenlijk perfect (enkel een aangeboren hartritmestoornis), maar de cardioloog kon het precies niet verkroppen dat ‘zo’n dikke’ geen hoge cholesterol en zo had. Die begon me een echt onbeschofte preek te geven over hoe tam ik wel was dat ik mezelf zo liet gaan en zooooo dik was (ik woog toen 74 kilo, by the way). En toen ik er beleefd tegen inging zei die  gewoon: “Zwijgen moet gij doen en luisteren naar mij!” En dan staan ze versteld dat je op den duur gewoon niet meer naar een specialist wilt gaan.

Anesthesioloog raadt een maagverkleining aan

Ik zou in het ziekenhuis een behandeling krijgen aan mijn baarmoeder. Hiervoor moest ik ook bij de anesthesioloog langs. Tijdens het onderzoek of ik gezond genoeg was voor de operatie begon zij ineens dat ik een eens moest nadenken over een maagverkleining. Dit had ik totaal niet verwacht. En wist hierdoor ook niet goed mee om te gaan. Achteraf was ik erg boos en had hierdoor ook minder vertrouwen in haar.

“Een enorm dikke vrouw die mijn kamer binnen kwam”

In een verslag van de arts in het ziekenhuis las ik “wat ik toen zag was een enorm dikke vrouw die mijn kamer binnen kwam” (alsof ik een monster was). Uit het hele verslag sprak duidelijk zijn afkeer voor mensen met overgewicht. Nog steeds draag ik bij iedere ingreep de titel ‘zieke obese vrouw’, wat al niet fijn aanvoelt. Waarom niet gewoon mijn gewicht of desnoods BMI erbij?

Ontwijkend gedrag van verplegend personeel

Op de intensive care lag ik bijna twee dagen met een overvolle blaas. Ik was toen extreem zwaar en voelde duidelijk dat het verplegend personeel mij ontweek, ondanks dat ik regelmatig op de rode alarmknop had gedrukt.

Heb je zelf een verhaal dat je kwijt wilt?

Vul dan het formulier in op de homepagina of stuur een e-mail naar mijnverhaal@dikbijdedokter.be

Als je een mail stuurt, laat dan ajb ook even het volgende weten:
– Heb je dit meegemaakt in België, Nederland of ergens anders?
– Hoeveel jaar geleden is dit ongeveer gebeurd?
– Mag je verhaal anoniem gepubliceerd worden op deze website?

 

Dank je wel!