Selecteer een pagina

Dik Bij De Dokter

alle verhalen verzameld

Heb jij al eens een negatieve ervaring gehad bij een zorgverlener enkel en alleen vanwege je gewicht? Dan kan je onder aan deze pagina jouw verhaal (anoniem) achterlaten.

Een hernia gaat vanzelf wel over als je genoeg afvalt

Vanaf mijn 19e had ik een rughernia en bij elke dokter waar ik kwam, was niks anders de oorzaak dan mijn overgewicht. Mijn ouders en halve familie hebben ook een hernia gehad en zijn bijna allemaal heel slank, maar bij mij lag het aan mijn overgewicht. Dus moest ik eerst maar proberen af te vallen zodat het vanzelf over zou gaan.

Na 7 jaar, 5 MRI’s en 7 pijnblokkade-injecties in mijn rug ben ik uiteindelijk geopereerd na constant helse pijn. Er is 15 cm weefsel en een hernia die bijna zo goed als helemaal tussen de ruggenwervel uit was geduwd uit m’n rug gehaald. “Misschien komt het ook doordat je een ruggenwervel hebt die niet helemaal recht loopt.” Ach, bedankt jongens! Dat wisten ze 7 jaar geleden al, maar niemand die het toegaf.

Emotioneel trauma oplossen met een dieet

Jarenlang heb ik last gehad van de gevolgen van emotionele mishandeling en dus van trauma. Hiervoor ging ik naar de ggz, waar mij eigenlijk altijd werd verteld dat ik maar moest afvallen, want dan zou ik beter in mijn vel zitten, beter over mijzelf denken en dan zouden mijn problemen weg zijn …

Amandelen laten weghalen? Goed, want dan kan je twee weken niet eten

Een paar jaar geleden had ik chronisch last van keelontstekingen, waarbij mijn amandelen zo dik waren dat ik ’s nachts stopte met ademen. Ik ben daarvoor meerdere malen naar de dokter geweest, die aangaf dat het wel slaapapneu móést zijn vanwege mijn overgewicht. Toen ik na 2,5 maanden oververmoeid en zwak aanklopte, was het volgens de dokter gemakkelijk te behandelen met een antibioticakuur. Twee kuren van elk twee weken later was er nog steeds geen verbetering. Na smeken hebben ze de keelamandelen eruit laten halen. De dokter gaf daarbij aan dat ik twee weken niet kon eten, maar dat dat eigenlijk wel goed zou zijn voor mijn lichaam …

Afgewezen voor een overlijdensrisicoverzekering vanwege gewicht

Mijn eerste overlijdensrisicoverzekering is afgewezen op mijn gewicht. Ze hadden informatie opgevraagd bij de longarts vanwege mijn astma. Ik had ook een kopie gevraagd van de verstuurde informatie. Toen werd mijn verzekering afgewezen en kreeg ik het dossier van mijn aanvraag terug. Daaruit bleek dat de longarts me in een van die papieren een vetzuchtig persoon had genoemd. Vandaar dat ik afgewezen was. Dat papiertje zat er in mijn kopie niet bij … Toen ik aan de longarts aangaf wat er gebeurd was, zei ze: “Ja, je bent toch ook een vetzuchtig persoon.” Mijn huisaankoop was hierdoor bijna niet doorgegaan.

Geen hulp voor betere medicijnen, wel om af te vallen

Ik heb het syndroom van Tietze. Dat is een vorm van reuma aan het kraakbeen van de ribben. In de winter is de pijn soms echt niet te verdragen en leef ik op ibuprofen. Dankzij een groep lotgenoten wist ik dat er nog veel meer andere en betere medicijnen zijn die helpen tegen de pijn. Hiervoor ben ik naar de dokter gegaan.

Het was al erg genoeg dat ze zei dat het niet kon dat ik er in de winter meer last van had dan in de zomer, maar ze wilde me ook niet helpen aan betere medicijnen. Dit vond ze niet nodig. Wat wel nodig was, was dat ik zou afvallen, dan zou ik er minder last van hebben. Aan betere medicijnen ging ze me echt niet helpen, maar ze wilde me wel helpen om af te vallen. Ze was namelijk zelf ooit dik geweest, dus het kon echt.

Ik ben huilend weggelopen, omdat ik me niet gehoord en geholpen voelde. Ik zal nooit betere medicijnen krijgen en leef nog steeds op ibuprofen

Trauma van de schoolarts

Ik heb echt een trauma van de schoolarts. Moest altijd in mijn ondergoed gewogen worden en als klein meisje naar de lijn kijken die voor iedereen uit liep. Ik heb daardoor als kind al enorme diëten gedaan.

Blaasontstekingen: geen oorzaak gevonden, maar toch best wat afvallen

Als (volle) tiener had ik aan de lopende band blaasontstekingen. Reden voor nader onderzoek, maar de uroloog kon niks vinden. Na afloop van het onderzoek, terwijl ik nog op mijn rug lag, zonder slip, klopt Meneer De Dokter op mijn deels blote buik: “Daar mag ook wel wat vanaf hè? Is natuurlijk niet goed voor je.”

Nou, daar lig je dan. Kwetsbaar. Halfnaakt. Tienermeisje dat al een zeer negatief zelfbeeld heeft. Oudere arts. Jonge coassistent ernaast. Ik kon wel door de grond gaan. Pas jaren later kwam het besef hoe ver die man zijn boekje te buiten ging.

Ben uiteindelijk door een holistische studie tot de conclusie gekomen dat mijn blaas- en nierproblemen door onderdrukte boosheid kwamen. En dus niet direct door mijn gewicht. Sterker nog, die onderdrukte boosheid zorgde al heel vroeg voor een eetbuistoornis. Maar daar heeft sinds mijn zesde jaar geen enkele arts of diëtist aandacht aan besteed. Mijn overgewicht kwam door mijn gebrek aan discipline. Ik moest gewoon minder eten. Yeah, right.

Pas 3 jaar geleden ben ik op eigen initiatief via de huisarts op een pad gekomen van hulpverleners die niet oordelen op gewicht en alleen de klacht aanpakken (in mijn geval de eetbuistoornis). Sindsdien ben ik een stuk weerbaarder als er iemand een negatieve opmerking over mijn gewicht maakt

“Ik voel me te kwetsbaar om terug te gaan naar de gynaecoloog”

Bij de gynaecoloog, juist voor mijn sterilisatie, moest ik op de weegschaal gaan staan. Ik was blijkbaar te dik voor mevrouw: “Zou je daar eenss niet wat aan gaan doen? Dat is echt veel te veel!” Ze heeft mijn sterilisatie gedaan en nu durf ik niet meer naar een gynaecoloog, want daar voel ik me te kwetsbaar.

“Dáár moet ook wat vanaf!”

Ik ben naar een reumatoloog gestuurd. Na het onderzoek begon ze een preek over waarom ik fibromyalgie had. En toen kwam het vingertje omhoog, wees ze naar mijn buik en verhefte ze haar stem: “Dáár (wijzend naar mijn buik) moet ook wat vanaf!” Ik was helemaal van mijn melk, geschoqueerd en verdrietig.

Risicovolle procedure uitvoeren zonder overtuigende aanleiding

Anderhalf jaar geleden belandde ik op de eerste harthulp. Meteen werd er gezegd dat ik waarschijnlijk een hartinfarct had gehad gezien mijn gewicht en vroegen ze hoe ik het zo ver had laten komen. Tijdens de week in het ziekenhuis werd er 10 kg vocht uit me gepompt. Diverse onderzoeken wezen niks uit en dus werd er, als noodgreep, een hartkatheterisatie gedaan. Een procedure met risico’s, maar de artsen waren ervan overtuigd dat mijn aderen verstopt zouden zitten gezien mijn gewicht. Mijn aderen bleken brandschoon. Daarna wilden ze een MRI doen van mijn hart, maar dat was (dachten ze) onmogelijk omdat ik niet in de scanner zou passen. Ik paste prima in de scanner en ook uit dat onderzoek kwam niks naar voren. Dus werd ik naar huis gestuurd met een zak medicijnen en het advies voor een maagverkleinende operatie.

Zo’n jaar later bleek uit genetisch onderzoek dat ik twee aangeboren hartziektes heb die dit alles verklaren. Maar elke keer dat ik naar de cardioloog ga, krijg ik nog steeds als eerste opmerkingen over mijn gewicht, terwijl ik nagenoeg elke dag sport en gewoon gezond en matig eet (maar dat wordt niet geloofd).

Heb jij al eens een negatieve ervaring meegemaakt bij de dokter of een andere zorgverlener vanwege je gewicht?

Toestemming voor publicatie

De gegevens die je hier invult komen terecht in mijn mailbox. Ook als je geen toestemming geeft om je verhaal te publiceren op deze website, kan het gebruikt worden in gesprekken met personen, instellingen of organisaties wanneer ik het thema op maatschappelijk niveau wil aankaarten.

Als je toestemming geeft om je verhaal anoniem te publiceren op deze website, kan het zijn dat ik het redigeer op vlak van spelling, leestekens en lengte, maar uiteraard nooit op inhoud.

Meer informatie vind je in het privacybeleid.